A sudden rush of diarrhea and I realize I’m ill;
a sudden dash to the toilet, it really takes no skill.
I’ve had my ass dragged in fifteen miles of shit;
and I do not like it.
So how can anybody say, they know how I feel;
the only one around here who is ill: is me.

De Istanbul-perikelen zijn over. Vaak heb ik gebeden tot de goden dat ik deze Istanbulreis ongeschonden door zou mogen komen, maar het heeft mij niet geholpen. Op den duur breekt het energie-arme dieet je op. Zondag en Maandag liep ik om het half uur krom naar de wc, waar ik probeerde alles uit te schijten [pardon my language]. Duizelig en slapjes liep ik op de werkvloer tijdens de drukste dag van het jaar, maar ik liet me niet kennen. En vandaag voel ik me alweer wat opgeknapt van die reizigersziekte.
Wacht even.

Istanbul.

Hoe kan ik dat hier zo snel overslaan? Waarschijnlijk deed ik dat zo snel, omdat die dagen inderdaad snel voorbij zijn gegaan in mijn ogen. Aaah, Istanbul, de stad der zoete weemoed. Dezelfde weemoed die elke reiziger van de Oriënt over zich heenroept zodra hij zich die prachtige stad herinnerd. Het was zo mooi, dat ik het niet kan beschrijven in mijn woorden. Hoe kan ik vertellen over de grootsheid van de Aya Sophia? Zelfs de foto’s die we daar hebben gemaakt, kunnen die grootsheid en pracht niet omvatten. Zoals ik daar stond onderaan de gigantische koepel van de Kerk der Heilige Wijsheid [aka Aya Sophia], omhoog keek en ondertussen het Requiem van Mozart in mijn hoofd aan het afspelen. Magnifique! En om dan te bedenken dat vroeger in die kerk diensten werden gehouden. Jazeker, dan was God wel koning op aarde.

Alles in Istanbul heeft mij wel een beetje geraakt en ik wacht dan ook met smart op de foto’s van iedereen, zodat ik mijn geheugen een beetje kan opfrissen en aan anderen kan laten zien waar ik allemaal geweest ben. Oh hoe mooi de Bosporus is, zelfs bij nacht, O hoe mooi de meeuwen zwevend boven de Moskeeën zijn, O hoe mooi het Dolmabahçe paleis is. Het heeft mij erg aangegrepen, zozeer, dat ik volgend jaar er wel een maandje of twee wil gaan studeren. Al was het alleen maar omdat het daar ook zo goedkoop is.

Het was daar echt goedkoop. Broodje Kebap + verse Jus d’ Orange voor maar 1,50€. Dat is schandalig goedkoop! Hoeveel verdienen die mensen dan wel niet? Anyhow, ik kwam weer terug in Nederlân en toen viel het me echt op hoe duur hier alles weer was. Uitgaan wordt hier nu wel weer duur….

Ah, de drank. De drank.
Istanbul kan ik niet vergeten zonder aan de drank te denken. Raki, Vodka, Efes. Noem het maar op, ik heb het gehad. Oh en die onvergetelijke nacht met de Duitsers was ook wel grappig. Ooit wel eens dronken Duitse leraren gezien die je gratis drank aanbieden omdat je hun toevallig toelaat in de bar? Wow. En ze kunnen ook nog eens gitaarspelen, hoewel ik de helft van hun liedjes niet kende. Dum dum, dum dum.
De bar daar beneden in het hotel was wel aardig, je kon er gezellig zitten met de klas/reisgenoten. Zo leer je elkaar eigenlijk ook meteen wat meer kennen. Dat is wel het voordeel van zo’n ’schoolreisje’, dat je wat dichter naar elkaar toe komt. Je komt erachter dat die mensen van de A-klas eigenlijk ook maar ‘mensen’ zijn. En je komt er achter dat sommigen juist weer anders zijn dat dat je had gedacht. Blijkt maar weer hoe we kunnen labelen en in hokjes denken.

Maar niet heb ik in Istanbul gehad dat ik iets vergeten ben door de drank. Ja, misschien mijn schaamtegevoel:

met 1 sok door de lobby lopen om 6 uur ’s ochtends, midden op de brug om 4 uur ’s nachts zitten pissen, hotelmedewerker van je af slaan, luidkeels liedjes meezingen, stomme dingen zeggen, mannen masseren, niet in je eigen bed slapen, veel te weinig slaap krijgen, ziek zijn, slapen tijdens de boottocht, pissen op een hurktoilet bij het tankstation, geen geld geven aan politiebeamtenaren, ciske de rat zingen, gebedskraaltjes meenemen, gvd in de moskee zeggen, hoofddoekje dragen, in je nakie in de hamam gaan, stomme dingen uitkramen, dronken zijn in het vliegtuig, schaamteloos met je tieten over de vliegtuigstoelen hangen, anderen voor een tuinsproeier laten staan, minuten lang naast een suppoost zitten, belachelijke weddenschappen houden, de domme toerist uithangen, roddelen, etc.

Veel meer heb ik gedaan dan dat ik allemaal kan opnoemen of herinneren. Ik weet nu wel dat ik over mijn plee schaamte heenben. Voorheen wilde ik voor geen goud in de toiletten van de Nederlandse treinen, maar nu ga ik daar juichend heen.

Als je de wc’s in Istanbul gezien hebt, en zelfs op de brug hebt gepiest, dan zou je hetzelfde doen. God, wat zijn daar de wc’s goor, vooral ook omdat pleepapier niet in de plee mag maar in het prullenbakje ernaast. Elke keer loop je de wc binnen met de gedachte: ‘wie is hier nu wéér gestorven?’. Een pluspunt is wel het bidetkraantje ingebouwd in de wc, zeer handig voor als je aan de racekak bent en je pleepapier is op.