Daar lag ze dan, naakt en alleen. Blauwe ogen staarden leeg voor zich uit, haar rode lipjes bewogen niet meer. De blik in haar mooie gezicht leek verwijtend. Het spijt me, dacht ik. Geloof me, zo’n einde had ik niet voor jou in gedachten.
Haar lange benen, bijna onmenselijk, zouden nooit meer bewegen. En ook haar armen zouden voor altijd roerloos langs haar zijde blijven. Het lange blonde haar was al tijden niet meer geborsteld en zat nu vol klitten.

Ik herinner nog de eerste keer dat ik haar zag. Ze droeg een zwarte coltrui, een mooi plaid rokje, rode panty en stoere zwarte laarsjes. In haar haar had ze een strik. Haar lippenstift was felrood. Zo mooi zag ze er toen nog uit, zo’n verschil met nu.

‘Het spijt me’, zei ik dit keer hardop, ‘dat ik nooit meer met je zal kunnen spelen.’

Maar ik wist dat ze me toch niet kon verstaan, dat had ze nooit gedaan. Nee, ze zou alleen mijn gedachten en fantasieën kunnen verstaan, zoals dat met wezens zoals haar ging.

‘Jij was mijn grote heldin’, zei ik als afscheidsgroet, toen stopte ik haar terug in de doos en sloot het deksel voorgoed.

Rust zacht, Barbie.