Toen ik wakker werd vanochtend staarde ik recht in de groene ogen van mijn bedgenoot. Hij staarde mij chagerijnig aan, alsof het mijn schuld was dat ik hem wakker gemaakt had.

‘Goedemorgen,’ fluisterde ik.

Deze nacht had iets raars gehad, waarschijnlijk kwam dat doordat ik niet meer gewend was met iemand mijn bed te delen. Ook al sliep ik op een tweepersoonbed.

Ik herinner mij nog dat ik vannacht de dekens van hem weg gerukt had. Per ongeluk, heus! Misschien had ik hem ook nog een paar keer geschopt in mijn slaap. Tja, soms slaap en droom ik wild. Deze nacht was weer eens zo’n droomnacht, vol met dromen die zich vermengden met de realiteit.

Maar nu lag hij nog lief naast mij en beschikte hij over een riant deel van de deken. Zijn oranjerode haar stond in pieken overeind. Hij zag er ’s ochtends altijd zo schattig uit, ondanks zijn chagerijnige blik.

Ik streelde hem toen zachtjes over zijn zachte vacht en hij begon toen zachtjes te spinnen, en sloot zijn ogen. Zo te zien had mijn kat me vergeven voor het wakker maken.