A person buying ordinary products in a supermarket is in touch with his deepest emotions.

Vandaag was ik in de supermarkt voor mijn weekend boodschappen. De supermarkt waar ik was noem ik altijd liefkozend ´mijn buurtsuper´. Sinds deze verbouwd is kom ik er liever, alles staat nu zo mooi en netjes.

Het was zaterdagavond en dus druk, maar niet zo druk dat je alleen al hoofdpijn kreeg als je de rijen voor de kassa´s zag. Het was normaal druk, zodat je nog net niet het gevoel bekroop dat je achtervolgd werd door de beveiliging. Ik had een mandje gepakt, dit keer zou ik niet zoveel kopen dat ik een kar nodig had. Een kar gebruikte ik bijna nooit in ´mijn buurtsuper´.

Ik had nog niet beslist wat ik dit weekend zou gaan eten, dat zou ik nu nog eens terplekke moeten doen. De buurtsuper is handig ingedeeld met groente-fruit eerst en daarna het vlees. Dus toen ik wat druiven had gepakt liep ik daarna door naar de vleesafdeling.

Mijn god.

Zag ik daar wat ik zag? Ik was snel de afdeling naast het vlees ingelopen, want bij het vlees zag ik dat een bekende stond. Een bekende die ik liever niet tegen zou komen zodat ik een eventuele ongemakkelijke ontmoeting zou ontwijken en ons allebeide die schaamte bewaarde. Het was namelijk een bekende met wie ik ooit eens in bed was gedoken. De laatste zinnen die we tegen elkaar zeiden waren: “Je hebt mijn nummer,” en “Ik ben vast nog wel eens op MSN.”

Ik zat er niet mee dat hij me nooit meer had gebeld en blijkbaar zat hij er ook niet mee, want ik had hem nu bij het kippenvlees zien staan samen met een meisje. In de korte ogenblik dat ik hem gezien had, zag ik nog wel dat hij mij niet opgemerkt had.

Tussen de pastasauzen kwam ik bij van de schrik en ging ik langzaam verder met shoppen, maar dit keer probeerde ik ‘hem’ te ontwijken. Ik ging steeds sneller lopen zodat hij me niet zou opmerken.

Eieren;
saté;
rijst,

ik was al snel klaar met mijn boodschappen en ik liep snel naar de kassa’s toe. Om bij de kassa’s te komen zou ik langs de vriezers moeten. Ok, geen probleem, dat zou maar een klein stukje zijn.

En wie stond daar tussen de pizza’s?

Hij + het meisje.

Ik stopte en bekeek ze even, hij had mij gelukkig niet gezien. Ik keek nog eens en toen hij even omdraaide en mijn richting uit keek, stokte de adem in mijn keel. Shit.
Maar een seconde daarna verliet de adem mijn lichaam met een zucht. Het was hem toch niet. Hij had er wel heel erg op geleken, maar het was hem niet. Ik had me vergist.

Zachtjes lachte ik om mijn eigen panische domheid en liep ik door naar de kassa’s.