Als iets fout kan gaan dan gaat dat ook altijd fout bij mij.

20.45:

Deze avond werd mijn studentenhuis opgeschrikt door mijn gevloek. Mijn internet heeft deze week nogal vaak de neiging gehad om langzaam dood te gaan. Eerst begint het met een langzame verbinding. En wanneer je dan nog niet gefrustreerd genoeg bent doet internet het soms wel en soms niet meer. Dan laat hij je nog net een halve pagina zien en daarna niet meer. Probeer ik fatsoenlijke msn gesprekken te voeren, krijg ik opeens geen reacties meer. En 10 minuten later krijg ik het bericht dat mijn berichten ook nooit aangekomen zijn.

En maakte dat mij nog niet woest dan was het wel dat ik toen per ongeluk een glas liet vallen en dat daarna in tientallen stukjes glas veranderde.

Nog niet een kwartier daarna stootte ik per ongeluk mijn bord om. Op de kop. Op de vloerbedekking. Met de pindasaus er nog op.

En toen ontglipte mij een schreeuw! Meerdere zelfs. Ik lag toen op de grond en moest een paar minuten naar mijn plafond staren voordat ik weer kalm werd. Zo’n half uurtje zonder internet is echt funest voor mij.

En nadat ik de pindasaus uit mijn vloerbedekking geschrobt had probeerde ik even tv te kijken, maar nog steeds bleven mijn gedachten bij de internetverbinding die niet werkte.

Gelukkig deed hij het een kwartiertje daarna alweer. Ik denk dat ik het anders niet had overleefd…

edit:

23.05: mijn breakdown. Nog niet een half uurtje nadat ik weer internet had gebeurde het. Juist had ik mijn glas weer gevuld met witte port en ik stootte hem om, over mijn arm en toetsenbord. Toen had ik het helemaal gehad. Geen geluid kwam dit keer over mijn lippen om mijn huisgenoten te verschrikken. Maar dikke tranen rolden over mijn wangen. Op dat moment was ik rijp voor het gesticht.