Het lijkt een eeuwigheid met wat er allemaal in dat jaar is gebeurd, maar toch was het maar een jaar. Deze zaterdag mag ik weer een jaartje bij mijn leven optellen. Veel is het niet, 21 maar, en toch voel ik me alweer ouder en kuchwijzerkuch.

In dit jaar is voor mij veel gebeurd, heb mijn stage niet voldoende gehaald, heb een fantastische tijd in Istanbul gehad, nieuwe vrienden gemaakt, anderen verbaasd over mijn andere persoonlijkheid, vrienden uit het oog geraakt, werk opgezegd, nieuw leuk werk gekregen en een eigen huisje!

Ach, ik zit hier op de vloer, toetsenbord op mijn schoot (typt wel lekker zeg!) en kontspieren goed aan’t trainen op de harde vloer. Ben net thuisgekomen na een fietsritje, iets wat mij altijd in een mijmerstemming doet komen. Dan zit ik op mijn fiets, wind door de haren, muziekje op en gedachten op ‘nul’.

Het is maar goed dat ik autorijden geen zak aan vind, want om mijn gedachten erbij te houden en vooruit te kijken vergt veel van mij. Damn, ik was zonet nog net niet aangereden door een fietsers in the middle of nowhere. Ik kan er niets aan doen, ik ben van het dromerige type.

Op mijn fiets dus, weer aan’t dagdromen, was ik aan het nadenken over mijn verjaardag. Over wie er allemaal moesten komen, wie er niet konden, wie ik absoluut er niet wilde hebben, wat ik zou moeten serveren, wat ik aan moet doen, hoe ik mijn haar moet doen, waar ik meer stoelen vandaan moest halen… etc.

De belangrijkste gedachte was nog: wat zou ik moeten vragen voor mijn verjaardag. Want één ding is zeker, ik wil cadeaus. Tja, wat kan ik zeggen: I’m a material girl (vooral qua stoffen).

Hmm:

ik zou wel willen,
een pittig lingerie setje;
jarretelkousen;
een leren zweepje;
een set handboeien;
bovenstaande + een lekkere vent.

Zie…nu was ik al weer aan’t dagdromen. En ik zat niet eens op de fiets…