Ive had my face dragged in
fifteen miles of shit
and I do not / and I do not
and I do not like it
so how can anybody say
they know how I feel?
the only one around here who is me
is me
Morrisey – How could anyone possibly know how I feel

Pijn is een groot woord. De afgelopen week heb ik verschillende soorten pijn gevoeld. De zondag begon het met een zeurderig gevoel aan mijn linkeronder kiezen en kaak. Ik dacht, dat is vast weer de pijn van die doorkomende verstandskies.

But no, de volgende dag werd de pijn heviger. Een pijn die langzaam op kwam zetten en dan met volle hevigheid mijn totale vermogen tot nadenken verlamde, waarna de pijn weer wegebde. Ik greep al naar de vertrouwde Ibuprofen en voelde misschien een beetje verlichting. Maar de pijn bleef nog steeds.

Nou moet je me niet verkeerd begrijpen doordat ik telkens het woordje ‘pijn’ gebruik, want ik ben niet zo’n aanstellerig type. Ach, wat is een beetje pijn? Spierpijn heb ik al nooit erg gevonden en bij een beetje hoofdpijn slikte ik nooit snel een pilletje.Maar iedereen heeft z’n ‘breaking point’, het punt waarop hij/zij het echt niet meer aankan en veranderd in een zielig hoopje. Bij mij was dat breaking point in de woensdagnacht. Ik kon níet meer slapen van de pijn (ondanks de pijnstillers) en had het even helemaal gehad. Gehuild en geschreeuwd heb ik, gejankt om mijn moeder heb ik, gesnotterd in mijn kussen heb ik.

Ik ben er niet trots op, dat geef ik toe. Dit was mijn bewijs dat ook ík, die zichzelf altijd zo psychisch sterk voelt, zou bezwijken als ik werd gemarteld. De tandartsassistente had volgens mij wel een beetje medelijden met me toen ze mijn gebroken wil stem hoorde, toen ik haar smeekte om te mogen komen. En komen mocht ik. De tocht naar de tandarts was de langste in mijn leven. En de tijd in de wachtkamer voelde aan als een dag.

Die donderdag was de pijn trouwens ondragelijk. Eten kon ik niet meer met die kies en ook mijn kaak voelde een beetje kut pijnlijk aan. Dus toen ik die tandartstoel al klaar zag staan sprong ik er in en slaakte een zucht van opluchting. Nu zou een einde aan mijn pijn komen.

Hell no. What was I thinking?

Een half uurtje later zei de tandarts: ‘Zo, dat was een wortelkanaalbehandeling!’
Gelukkig met verdoving, maar wel in de kies, en die verrekte naald in je kies doet behoorlijk pijn. Ik heb aardig liggen spartelen in die stoel. En die tandarts durfde het ook nog te wagen om te zeggen: ‘Maar goed dat je gekomen was, anders had je nog meer pijn gehad’. Yeah, alsof al deze pijn niet al een hel was?