Al een paar dagen probeer ik hier iets te schrijven. Het wil me niet lukken. Mijn hoofd is gevuld met onderwerpen, maar mijn vingers weigeren dienst. Ik voel me duf. De laatste weken ‘mist’ er iets, ’s avonds verveelt de tv mij en ga ik vroeg op bed. ’s Ochtends wacht ik met ongeduld op de wekker. Mijn naaimachine heeft al dagen niet meer lapjes stof gezien en mijn bibliotheekboeken liggen nog steeds te wachten totdat ik ze ga lezen. Waarom heb ik ze geleend? Dat weet ik al niet meer.

Is het een maladie? Deze rusteloosheid?

Ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat er nu in mijn huis ook geen meer klusjes zijn. Deze dufheid zet mij aan tot het doen van nog-niet-gedaan-opknap-klusjes. Badkamer geschilderd, kast gebeits, lampje opgehangen. Zelfs mijn huis is ongewoon schoon. Kledingkast gereorganiseerd.

Bespeur ik een verandering in mij?

De tv boeit mij niet. Op dit moment wordt er voor de zoveelste keer een film uitgezonden: Speed. En ook de film daarvoor had ik al vele malen gezien. Waarom bestaat er niet zoiets als een filmcommitee die er voor zorgt dat films maar een bepaald aantal keer uitgezonden mogen worden? Waarom worden kijkers gedoemd tot het herkauwen van derderangsfilms? Ook met televisieseries is het een pot nat. Moeten we nu al voor de vijfde keer deze serie zien? Ik zet mijn tv maar niet meer op de gebruikele zenders en betreed nu de jungle van mijn 90 digitale zenders.

Ik denk dat ik nu maar de was ga opvouwen. En daarna? Ik weet het niet meer…