Geachte baas van McDonald’s te J.

Na vele (4) jaren van trouwe dienst bij u ben ik van plan uw bedrijf de rug toe te keren. Eindelijk heb ik de stap gezet. Ik heb er lang over nagedacht, maar die goede kut werksfeer heeft het em toch echt gedaan. U zult me waarschijnlijk wel missen. Ik gok voor ongeveer 2 uurtjes, waarna u alweer een vervanger voor mij heeft gevonden. Die waarschijnlijk ook nog goedkoper is. Wat een geluk voor u, geen trouwe zeurende werkneemster meer. En wat een geluk voor mij, geen aardige onredelijke baas meer.

Gelukkig heb ik nooit bij uw Mcdonald’s kunnen wennen, waardoor mijn vertrek gemakkelijker zal verlopen. Helaas heb ik wel psychische schade opgelopen door al die zeurende gasten en de jankende kindjes. Mijn bloeddruk is ook wat hoger geworden door de hoge werkdruk. En dat lage loontje maakte het er niet beter op. Misschien kunt u in de toekomst mijn psychiater betalen? Tenslotte bent u verantwoordelijk geweest voor de opgelopen schade.

Dan heb ik het nog niet eens over de schade aan mijn denkpatronen. Het zal mij jaren kosten om de discipline er weer uit te trainen, om dan nog maar niet te spreken over de slaafsheid die ik opgelopen heb in die vier jaren. Misschien wilt u mij maandelijks sponsoren voor ongeveer 300€, waardoor ik van mijn discipline af kan komen? Ik was van plan om dan gewoon hele dagen niets te doen. Dit is de beste remedie er tegen.

Oh, als u trouwens nog iets mist uit het magazijn na mijn vertrek, ik heb het niet meegenomen. Heus. En ook die verstopte riolering is niet mijn schuld. Ook niet die kapotte Grill. En van dat zeepsop in de frituurpannen weet ik niets af.

Vergeet u niet mijn snipperuren uit te betalen?

Het was leuk kut om al die jaren daar te werken en ik treur om mijn gelukkige verloren jeugd aldaar.

Hoogachtend,

Welmoed

Daar lag ze dan, naakt en alleen. Blauwe ogen staarden leeg voor zich uit, haar rode lipjes bewogen niet meer. De blik in haar mooie gezicht leek verwijtend. Het spijt me, dacht ik. Geloof me, zo’n einde had ik niet voor jou in gedachten.
Haar lange benen, bijna onmenselijk, zouden nooit meer bewegen. En ook haar armen zouden voor altijd roerloos langs haar zijde blijven. Het lange blonde haar was al tijden niet meer geborsteld en zat nu vol klitten.

Ik herinner nog de eerste keer dat ik haar zag. Ze droeg een zwarte coltrui, een mooi plaid rokje, rode panty en stoere zwarte laarsjes. In haar haar had ze een strik. Haar lippenstift was felrood. Zo mooi zag ze er toen nog uit, zo’n verschil met nu.

‘Het spijt me’, zei ik dit keer hardop, ‘dat ik nooit meer met je zal kunnen spelen.’

Maar ik wist dat ze me toch niet kon verstaan, dat had ze nooit gedaan. Nee, ze zou alleen mijn gedachten en fantasieën kunnen verstaan, zoals dat met wezens zoals haar ging.

‘Jij was mijn grote heldin’, zei ik als afscheidsgroet, toen stopte ik haar terug in de doos en sloot het deksel voorgoed.

Rust zacht, Barbie.

Iets over mij… 

 

 Vechten doe je fel.
Wonden hechten snel.
Littekens vergeten niet.
Vergeven doe je in de tijd,
dat je gevoel voor vrienden rijpt.
Houden van is met je ziel en zaligheid.
Je compliceert met trots je moeilijke gevoel.
Reageert met boos en luchtig spel.
Meestal begrijpen ze jou wel… 

 

Eind oktober ben ik er officieel,
maar mij zul je ook eerder zien,
zonnewende iets van lang gelee,
dan neem ik mijn plaats in.

Slierten nevel sieren mijn komst,
roest tinten mijn voorbode,
het wordt tijd om te schuilen,
voor mijn stormig karakter.

men noemt mij Herfst

 

 

Soms zit je een film te kijken die echt totaal niet klopt. Meestal kijk je die film dan toch uit, domweg omdat er niets interessants op tv is. En terwijl je zo’n film kijkt vraag je je af hoe het kan dat sommige dingen in films altijd gebeuren. Van die dingen die in het echte leven niet kunnen. Natuurlijk is een film bijna altijd fictie, maar er moet toch wel een kern van waarheid in zitten om geloofwaardig over te komen? Tenzij het een komedie of spoof is. Maar dan kijk je bijvoorbeeld een willekeurige Rambo film en dan vraag je je af waarom Scheefbek Stallone niet door 20 man kan afgeknald worden, maar zelf wel in zijn eentje die 20 man kan afknallen. Sinds wanneer is 1 beter dan 20? Hmmm….
Of waarom gaan vrouwen in hun doorzichtige nachtkleding op onderzoek uit naar de ene geluid dat ze hoorden in een behekst huis? Ik zou minstens een badjas er overaan trekken…

Zo vond ik op internet nog meer van zulke ‘fouten’ in films, allemaal netjes op een rijtje. Hier staat die.
Ik heb zelf de vrijheid genomen daar een paar van die mij aanspraken hieronder neer te zetten. Kijk maar eens…

Excuses voor het ontbreken van de ondertiteling.

+ Television news bulletins usually contain a story that affects you personally at the precise moment it’s aired.

+ All bombs are fitted with electronic timing devices with large red digital displays so you know exactly when they are going to explode.

+ If you are heavily outnumbered in a fight involving martial arts, your opponents will wait patiently to attack you one by one by dancing around you in a threatening manner until you have defeated their predecessor.

+ Anyone can land a 747 as long as there is someone in the control tower to talk you down

+ During all police investigations it will be necessary to visit a strip club at least once.

+ Plain or even ugly girls can become movie star pretty simply by removing their glasses and rearranging their hair.

Iets had me wakker gemaakt en ik wist niet wat het was. Daar hoorde ik iets, buiten mijn kamer, het klonk als kindergelach. Nu hoorde ik het alweer. Na een paar seconden hoorde ik het al niet meer, het moest zeker mijn verbeelding zijn geweest. Waarschijnlijk teveel gedronken deze avond.

De neonrode cijfers van mijn wekker zeiden me dat het een paar minuten over vier was. Over een paar uren zou de zon opkomen en had ik mijn eerste nacht in mijn nieuwe huis doorgebracht. De verbouwing van mijn huis was eindelijk af en ik was er best trots op. Het resultaat was heel erg mooi geworden, dat was wat mijn vrienden me ook vertelden gisteravond tijdens mijn housewarmingparty.

Ik sloeg de dekens van me af en stapte uit bed. De houten vloer voelde koud aan. Vreemd, hout stond er toch juist bekend om dat het warm was aan de voeten? Ik deed mijn sloffen aan, die klaarstonden naast mijn bed. De deur van mijn slaapkamer ging piepend open en ik maakte snel een notitie in mijn hoofd dat ik daar morgen iets aan zou moeten doen. Ik liep snel langs de trap naar de badkamer, op tast de deur openend, want de gang was volledig in het duister gehuld.

Ik kneep mijn ogen tot spleetjes toen ik het licht van de badkamer aan deed. Het whiskeyglas dat ik hier de vorige avond had laten staan spoelde ik om onder de kraan. Toen hij schoon genoeg was liet ik het water er in stromen, deed de kraan toen dicht, en nam een slok. Ondanks mijn schoonmaak proefde ik nog vaag de smaak van de dure whiskey in de slok water. Nadat ik nog een paar slokken had genomen zette ik het glas op de rand van het bad. Daarna deed ik het licht uit en liep de badkamer uit.

Mijn ogen moesten weer wennen aan de duisternis op de gang en op de tast liep ik weer terug naar mijn kamer. Ik voelde dat de deur van mijn slaapkamer open was. Volgens mij had ik hem toch echt dicht gedaan toen ik zonet naar de badkamer ging. Ik haalde mijn schouders op, waarschijnlijk had ik mij vergist. Dat zou wel goed mogelijk kunnen zijn op zo’n ongoddelijk tijdstip.

Ik deed mijn voet al naar voren en wilde naar binnen stappen, maar voelde plotseling de vloer niet meer onder mijn voeten. De wereld draaide zich om en ik besefte dat ik aan het vallen was. Mijn slaperige hoofd begreep niet hoe ik dat zou kunnen doen in mijn slaapkamer. Pas toen ik hard op mijn knieën en borstkas terecht kwam had ik door dat ik van de trap af gevallen was. Een zachte kreun ontsnapte mij. In mijn val was ik wel een paar keer over de kop gegaan doordat het een lange, rechte trap was, met niets om mijn val te breken behalve de keiharde vloer. Nog een kreun ontsnapte mij toen ik probeerde overeind te komen. Het lukte niet.

Plotseling proefde ik het bittere bloed in mijn mond niet meer. En ook de pijn in mijn knieën en ribben was plotseling verdwenen. Een vreemde kalmte was nu op de plek van de pijn. Alle gedachten in mijn hoofd verdewenen ook, als sneeuw voor de zon. Ik voelde mij licht en begon langzaam uit mijn lichaam te zweven.

Onder mij zag ik nu mijn gebroken lichaam liggen in een plas bloed. Daar omheen kon ik nu ook lichtblauwe gedaantes ontwaren, die in een kring om mijn lichaam stonden. Toen ik beter keek zag ik dat de gedaantes kleine kindjes waren. Een kind, een meisje met twee staartjes, keek op naar mij en ik schrok van haar rode ogen. Haar mooie mondje vormde woorden die ik niet kon horen. Plotseling keken alle kindjes omhoog, hun gloeiende oogjes op mij gericht. Het laatste dat ik hoorde voordat de duisternis mij meenam waren de woorden van het meisje.

‘Nu ben je een van ons!’

Ik kwam vandaag iets tegen op het web en het trok mijn aandacht.
Namelijk een artikel over 10 Politiek Incorrecte Waarheden over de Menselijke Natuur. Dit klonk wel interessant en ik begon het artikel dan ook te lezen.
Hieronder heb ik de 10 incorrecte waarheden dan neergezet in een wat verkorte versie:

1. Men like blond bombshells (and women want to look like them);

2. Humans are naturally polygamous;

3. Most women benefit from polygyny, while most men benefit from monogamy;

4. Most suicide bombers are Muslim;

5. Having sons reduces the likelihood of divorce;

6. Beautiful people have more daughters;

7. What Bill Gates and Paul McCartney have in common with criminals;

8. The midlife crisis is a myth—sort of;

9. It’s natural for politicians to risk everything for an affair (but only if they’re male); and

10. Men sexually harass women because they are not sexist

Het blijkt maar weer hoe Amerikanen een verkeerd beeld van de Nederlanders hebben…

gisteravond keek ik een klassieker van Hitchcock op Ned 2, en toevallig was er ook een stukje in de film dat zich in Nederland zou moeten afspelen.

Laat mij je een opsomming geven van wat er allemaal niet klopte:

- er waren veel te veel fietsers die plotseling allemaal tegelijk begonnen te fietsen (ja ik weet dat nederland veel fietsers kent, maar zoveel kom je nog niet eens bij de tour de france tegen)

- de dingen die trams moesten voorstellen. Het waren gewoon bussen waarop een soort ijzeren wielen/rails aan vast waren gemaakt waaronder je nog gewoon de wielen van de bus kon zien en dus doorhad dat dat echt geen tram was. Ook reden die trams/bussen niet op een tramspoor en het was dus helemaal niet meer plausibel

- de acteurs die Nederlanders moesten voorstellen spraken helemaal geen Nederlands. Er werd in de film bijna geen Nederlands gesproken hoewel het toch vaak voorkwam. Vaak was het dan óf Duits óf een onverstaanbaar gebrabbel dat voor Nederlands moest doorgaan

- een spannende achtervolging eindigde ermee dat de schurk zich opsloot in een… molen! En natuurlijk leek die molen niet eens op een algemeen Nederlandse molen.
Ook was er nog iets: de schurk kon zomaar de wieken de andere kant op laten draaien van het ene moment op het andere, de wind had er niets meer mee te maken! Daar moet je wel heel veel kracht voor hebben dunkt me.

- er reden in wat Nederland moest voorstellen auto’s rond met het stuur aan de verkeerde kant…

Needless to say, ik heb de film niet uitgekeken. Hoewel de kleding wel prachtig was! Jaren ‘40 hè? Dat is zo mooi bij de vrouwen…

Hieronder de trailer van die film…

I’m only happy when it rains…

Dit was mijn motto altijd als het regende en stormde in de herfst. Vaak heb ik al verteld hoe ik van de herfst hou.
Buiten lijkt het nu herfst, maar toch is het juni. In het zuiden van Europa is er een ware hittegolf met temperaturen die wel oplopen tot 46 graden Celsius.

Vandaag is een evil, rainy en foul dag! Ik ben niet meer blij als het regent! Ik wil zon! For fuck’s sake, het is juni, ik hoor nu op het strand te liggen!

Het is altijd leuk om lekker binnen te zitten, in de bus of thuis, en dan zien hoe mensen zich door de stromende regen worstelen. Sommigen zie je schuilen onder een boom met een wanhopige blik op de hemel gericht en sommige zie je verbeten doorfietsen met juist een blik van iemand die alle hoop opgegeven heeft op hun gezicht. Zoiets maakt dat je doet lachen om het leed van die ander, want jij zit lekker droog en hoeft nergens heen.
Totdat het je zelf overkomt.

Conclusies waartoe ik vandaag ben gekomen:
Ik moet nodig een paraplu kopen.
Nat in een koude trein zitten is niet leuk
En niet goed voor je gezondheid
Ik haat regen

There is no wisdom below the girdle

In mijn vorige post had ik het over mijn zelfbeeld en dat ik die reflecties allemaal had doordat ik er een kleine presentatie over moest geven. Dat had ik dus gedaan en ook mijn mede cursisten gaven een kleine presentatie over zichzelf. Nu hadden de meesten van hun ook hun kledingstijl erbij ingenomen (stond op een stencil, dat ik niet doorgelezen had) en één ding viel mij op. Sommige trekken kleding aan die zij comfortabel vinden zitten.
Zo ben ik niet.

Ik trek korsetten aan, jarretels en grote historische kostuums. Hoe kan ik nog oncomfortabele kleding aandoen dan dat? Maar ik hou er van! Ik ben er dol op om mij te ‘verkleden’. Op fairs én in het dagelijks leven. Want waarom zou ik niet elke dag op mijn best gekleed gaan? Waarom zou ik niet in korset op school komen (voor de klas doe ik het natuurlijk niet)? Waarom zou ik niet een jarretelgordel aan doen als ik mij daar lekker bij voel?

Vaak zeggen lingeriewinkels dat je je beter voelt als je de goede foundations aka lingerie aanhebt, en dat is waar. Want hoe kan een vrouw zich nou niet sexy voelen als ze een jarretel met luxe kousen aan heeft? Het kopen van die jarretelkousen is alleen al hardstikke leuk. Want ze zijn zo mooi en luxe. Zelf heb ik vandaag al een paar gekocht, maar helaas is er hier in Leeuwarden niet een groot assortiment jarretelkousen. Het liefst wil ik zulke super mooie vintage kousen. Iemand zin om sponsor te worden? Mail me maar voor mijn bankrekening gegevens…

En als je dan toch bezig bent geld over te maken, der is nog iets moois dat ik zou willen hebben. Ik hou namelijk ook van korsetten en het liefst maak ik er heel veel en probeer ik alle patronen uit. Maar dat zit er niet in, met mijn studentenloontje. Alas, poor me.
Maar toch probeer ik met wat ik al heb en wat nog in mijn budget ligt om zo best mogelijk voor de dag te komen. Dat vind ik fantastisch, gewoon mezelf zo netjes en mooi mogelijk aan te kleden. Gewoon voor mezelf of voor die ene leuke man. Het liefst geen slobbertrui of legging, nee, dat vind ik zo doodzonde. En dan voel ik me ook niet zo comfortabel. Vreemd eigenlijk.

Maar omdat die jarretels zo duur zijn heb ik gister geprobeerd om er eentje zelf te maken, en ik moet zeggen, het is me aardig gelukt. Helaas zit er wel een beetje te weinig elastiek aan de jarretelclips, dus de kousen moeten wel lang genoeg zijn anders loopt het een beetje oncomfortabel. Vandaag was het mooi weer dus ik ging mijn jarretelgordeltje aan doen met een mooie rok. Ik had nog wat kousen van vorig jaar, maar die helaas niet zo mooi waren. Daarom ben ik vanmiddag maar de stad ingegaan om nieuwe te kopen.

En jarretels zitten wel lekker hoor, je hoeft tenminste niet zo bang te zijn dat je panty snel stuk gaat. En je voelt je er sexy in.